SAŠA ŠTULIĆ, tenor, diplomirao je na Akademiji umetnosti u Novom Sadu u klasi profesora Biserke Cvejić. Dobitnik je mnogih nagrada i priznanja. Na operskoj sceni debitovao je 1995. godine u Mocartovoj operi Jednostavna prevara, da bi 1999. godine postao stalni solista Opere Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu. Od tada pa do danas ostvario je brojne uloge u operama Mocarta (Così fan tutte, Don Đovani), Rosinija (Seviljski berberin, Sinjor Bruskino, Pepeljuga, Italijanka u Alžiru), Donicetija (Ljubavni napitak, Lučija od Lamermura), Verdija (Rigoleto, Travijata), Rahmanjinova (Aleko), Štrausa (Slepi miš) i Pučinija (Madam Baterflaj, Đani Skiki, Boemi ). Od 2000. je član Kamerne opere Madlenianum u Zemunu gde je ostvario niz uloga u operama Đoakina Rosinija, Volfganga Amadeusa Mocarta, Bedžiha Smetane i Karla Orfa. Ostvario je vrlo zapažen nastup u ulozi Alfreda (Travijata) 2006. godine u Operi Sankt Peterburga. Pored operskog angažmana, nastupa i na solističkim koncertima i sa orkestrima u oratorijumima Baha, Rosinija, Mocarta i Gunoa. Održao je više koncerata u zemlji i inostranstvu.

SOFIJA PIŽURICA, sopran, završila je osnovne i postdiplomske studije na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu u klasi profesora Biserke Cvejić. Dobitnica je mnogih nagrada i priznanja. Tri godine je bila stipendista prestižne kulturne ustanove CEE Musiktheater iz Beča koja potpomaže usavršavanje najperspektivnijih mladih umetnika Centralne i Istočne Evrope. Debitovala je kao student 2001. godine ulogom Muzete na sceni Narodnog pozorišta u Beogradu. Posle toga su usledile brojne uloge: Pamina i Papagena u Mocartovoj Čarobnoj fruli, Adina u Donicetijevom Ljubavnom napitku, Muzeta u Pučinijevim Boemima, Gretel u Humperdinkovoj operi Ivica i Marica, Despina u Mocartovoj Così fan tutte (Tako čine sve), Oskar u Verdijevom Balu pod maskama, Antonija i Đulijeta u Ofenbahovim Hofmanovim pričama, Mikaela u Bizeovoj operi Karmen, Grofica u Mocartovoj Figarovoj ženidbi, Norina u Donicetijevom Don Paskvalu, Neda u Leonkavalovim Pajacima, Sofi u Masneovom Verteru, Cerlina u Mocartovom Don Đovaniju. Od 2002. stalni je učesnik u scenskim postavkama Madlenianuma.

SANJA KERKEZ, sopran, upisala je Muzičku akademiju u Sarajevu, u klasi profesora Blanke Kurpijel. Tokom dvogodišnjih studija postaje član sarajevske Opere, a zatim prelazi u Beograd, gde završava Muzičku akademiju u klasi profesora Biserke Cvejić. Tokom studija osvaja brojne nagrade na saveznim pevačkim takmičenjima. Posle završenih studija dobija angažman u beogradskoj Operi sa ulogom u Mocartovoj operi Direktor pozorišta. Njen repertoar uključuje brojne uloge, a to su: Đilda u Rigoletu i Violeta u Travijati Đuzepa Verdija, Rozina u Rosinijevom Seviljskom berberinu, Mimi u Pučinijevim Boemima, Lučija u Donicetijevoj Lučiji od Lamermura, Ane u Ani Bolen, Adina u Ljubavnom napitku, Mikaela u Bizeovoj Karmen, Dona Ana u Mocartovom Don Đovaniju, Pamina u Mocartovoj Čarobnoj fruli, Adele u Štrausovoj Rozalindi i druge. Od 2002. godine radi sa Oliverom Miljaković. Kao gost je nastupala u zemljama širom Evrope. 

ZORA MOJSILOVIĆ-POPOVIĆ, filmski je i pozorišni kostimograf. Bavi se i modnim dizajnom unikatne odeće. Radi kao vanredni profesor na Fakultetu primenjene umetnosti u Beogradu, na katedri za kostim. Autor je kostima za više od sedamdeset pozorišnih predstava. Dobitnik je prestižne Sterijine nagrade za kostimografiju, nagrade Ardalion na festivalu u Užicu i nagrade Zlatni ćuran na festivalu u Jagodini. Kreirala je kostime za sedam igranih filmova, među kojima su: Život je čudo Emira Kusturice, Guča Dušana Milića, Bure baruta Gorana Paskaljevića, Tamo i ovde Darka Longulova.

ALEKSANDAR DENIĆ, scenograf, autor je većeg broja pozorišnih i filmskih scenografija u zemlji i inostranstvu. Radio je sa nizom poznatih, domaćih i stranih reditelja, kao što su: Arnold Barkus, Majkl Baset, Srđan Dragojević, Uli Edel, Srđan Karanović, Emir Kusturica, Tanja Mandić-Rigonat, Dragan Marinković, Goran Marković, Darjan Mihajlović, Dejan Mijač, Mikele Merola, Stefan Sablić, Branislav Mićunović, Jug Radivojević, Miloš Radović, Majkl Rouds, Slavenko Saletović, Alisa Stojanović, Džon Stokvel, Gorčin Stojanović, Radmila Vojvodić i drugi. Režirao je scensku kantatu Atlas Anje Đorđević u Jugoslovenskom dramskom pozorištu. Među brojnim priznanjima i nagradama ističu se: Velika nagrada Srbije, nominacija Emmy Award, Zlatni vitez, Kristalna prizma, Zlatna mimoza, Zlatni ćuran.

STEFAN SABLIĆ, reditelj i muzičar, diplomirao je na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, u klasi profesora Egona Savina. Postdiplomske studije pozorišne režije nastavio je na univerzitetu u Tel Avivu. Do danas je režirao niz predstava: Mesec u plamenu Sanje Domazet (Beogradsko dramsko pozorište, 2009), DNK Stivena Belbera (Atelje 212, 2008), Baron na drvetu Itala Kalvina (Boško Buha, 2008), Hindus hoće u Bronks Izraela Horovica (JCCA, 2007), Plava Jevrejka Isaka Samokovlije (Zvezdara teatar, 2007), Jevremov život Aleksandra Đaje (Teatar na Terazijama, 2006), Poseta stare dame Fridriha Direnmata (Bitef teatar, 2006), Stendalov sindrom Terensa Meknelija (Srpsko narodno pozorište, 2005), Sumnjivo lice Branislava Nušića (Kruševačko narodno pozorište, 2004), Kovači Miloša Nikolića (Narodno pozorište, Beograd, 2003), U poseti kod gospodina Grina Džefa Barona (Atelje 212, 2002), Priča o vojniku Stravinskog i Ramuza (Tel Aviv, 2001), Život iz početka Miroslava Momčilovića (Teatar Kult, 2000), Elektra Danila Kiša (Atelje 212, 1999), Prokleti Kovalski Nebojše Romčevića (Atelje 212, 1998). Radio je u laboratoriji za reditelje u centru Linkoln u Njujorku.

VLADIMIR KRANJČEVIĆ (Zagreb, 1936), dirigent, diplomirao je klavir na Muzičkoj akademiji u Zagrebu u klasi profesora Ladislava Šabana. Dirigovanje je studirao kod Slavka Zlatića u Zagrebu i Igora Markeviča u Monte Karlu. Magistrirao je 1980. godine u klasi Vojislava Ilića. Karijeru je gradio kao dirigent brojnih horova, orkestara i ansambala. Bio je šef-dirigent Kamernog orkestra Vatroslav Lisinski, Akademskog hora Ivan Goran Kovačić, hora Radio-televizije Hrvatske, Zagrebačkih madrigalista, Simfonijskog orkestra Radio-televizije Hrvatske, Muzičke produkcije RTS, bio je upravnik Opere Hrvatskog narodnog kazališta u Zagrebu (1994-2002), zatim umetnički rukovodilac i utemeljivač (1971), a od 1994. do 2006. godine i upravnik festivala Varaždinske barokne večeri. Od 1978. godine do danas predaje na Muzičkoj akademiji u Zagrebu. Dobitnik je brojnih nagrada, priznanja i odlikovanja. Kao pijanista i dirigent, samostalno i sa ansamblima, gostovao je u Austriji, Nemačkoj, Francuskoj, Italiji, Švajcarskoj, Španiji, Grčkoj, Velikoj Britaniji, Demokratskoj Republici Koreji, zemljama bivšeg Sovjetskog Saveza, Kini, Kubi. Njegovo dirigovanje zabeleženo je na više od dve hiljade minuta trajnih snimaka za radio i televiziju, dvadesetak gramofonskih ploča i CD ova, pretežno hrvatske muzike, ali i dela iz svetske muzičke literature. Pod njegovom dirigentskom palicom izvedene su mnoge premijere dela hrvatskih kompozitora, kao i brojna dela iz nacionalne muzičke baštine Hrvatske. 

DEJAN MILADINOVIĆ, reditelj
Rođen u porodici operskih umetnika. Diplomirao je pozorišnu režiju na FDU u Beogradu i magistrirao teatrologiju. Bio je prvi reditelj Opere i Drame, a potom i umetnički direktor Opere SNP u Novom Sadu. U isto vreme bio je umetnički savetnik "Sava" Centra. Ubrzo potom postaje reditelj Beogradske Opere, a zatim, na predlog celokupnog operskog ansambla, postaje umetnički direktor Beogradske Opere. Dejan Miladinović u još jednom mandatu bio je i umetnički direktor Opere SNP u Novom Sadu, a trenutno zauzima mesto umetničkog direktora Opere i teatra Madlenianum. Bavio se i profesurom. Bio je profesor i umetnički direktor operskog pozorišta škole Medouz u Dalasu (SAD), vanredni profesor glume i operskog studija na FMU u Beogradu i vanredni profesor glume i režije  na školi „Tornton“, Južna Kalifornija (SAD). Inscenirao je više od 150 produkcija u bivšoj Jugoslaviji i u SAD: u Njujorku, Dalasu, Atlanti, Sijetlu, Baltimoru, Los Anđelesu...

FABIO ARMILIATO je jedan od najvažnijih italijanskih tenora poslednje decenije.
Rođen je u Đenovi a studirao je na Konzervatorijumu “Nikolo Paganini” u rodnom gradu. Zvanično je debitovao 1984. godine kao Gabriele Adorno u Verdijevoj operi Simon Bokanegra, a zatim je usledila uloga u Spontinijevoj operi Vestalka  u pozorištu Pergolesi u Jezi. Nakon osvajanja prve nagrade na takmičenju „Tito Skipa“ u gradu Leće, njegova međunarodna karijera se brzo razvijala i odvela ga je do operskih kuća kakve su: Rimska opera: Ernani (glavna uloga), Toska (Kavaradosi); Pozorište “Masimo” u Palermu: Kavalerija Rustikana (Turidu); Teatar “K. Feliće” u Đenovi: Norma (Polion); Operska kuća Cirih: Bal pod maskama (Rikardo); Frankfurtska opera: Boemi (Rodolfo); Opera Monpeljea: Don Karlos (glavna uloga) i Simon Bokanegra (Gabriele Adorno); Flamanska opera (Don Karlos, Magbet i Pučinijev ciklus pod dirigentskom palicom R. Karsena: Toska, Boemi i Manon Lesko).

Godine 1993. je prvi put nastupio u Metropoliten operi u Njujorku, u Verdijevom Trubaduru (Manriko). Od tada je gostovao u Metu više puta, a bio je i na turneji u Japanu sa sledećim predstavama: Aida (Radames), Kavalerija Rustikana (Turidu), Simon Bokanegra (Gabriele Adorno), Don Karlos (Don Karlos), Fedora (Loris) sa Mirelom Freni, Toska (Kavaradosi) i Karmen (Don Hoze). Druga značajna ostvarenja u proteklim godinama karijere Fabija Armiliata su bila njegov debi kao Faust u Boitovom Mefistofelu, kojim je dirigovao Rikardo Muti u Milanskoj „Skali“ 1995. godine; Adrijana Lekuvrer (Mauricio) i Toska (Kavaradosi) u pozorištu „Kolon“ u Buenos Ajresu; Aida (Radames) i Trubadur (Manriko) u Operi San Franciska; Toska (Kavaradosi) sa Danielom Desi u „Operi Lirik“ iz Čikaga; Boemi (Rodolfo) sa Mirelom Freni u Pozorištu regije Parma; Bal pod maskama (Rikardo) i Karmen (Don Hoze) u Bečkoj državnoj operi. Njegov koncertni debi u Operi „Kovent garden“, kao i debi u Karnegi Holu u Njujorku, u glavnoj roli Donicetijevih Mučenika, kojim je dirigovala E. Kveler, bili su trijumfalni. U sezoni 1999/2000. vratio se u Buenos Ajres u nezaboravnim predstavama Mefistofela sa basom Samjuelom Rejmijem, a nakon toga je imao još dva zapažena uspeha u Metropolitenu u Aidi i Kavaleriji Rustikani. A onda još jedan važan debi: Devojka sa zlatnog zapada (Dik Džonson) u Nici i Monpeljeu, u izuzetnoj produkciji Đankarla Del Monaka. Zatim, pevao je u Ernani u Đenovi i Beču, ali ta sezona se završila sa jednim od najneverovatnijih uspeha u karijeri  Fabia Armiliata: u operi Andre Šenije u Nici sa Danielom Desi.

U leto 2000. godine pevao je Aidu  u Veronskoj Areni, a njegov debi na početku naredne sezone u Vašingtonskoj Operi u Trubaduru, kojim je dirigovao Plasido Domingo, je izazvao ovacije i podigao publiku na noge. Slede Bal pod maskama u Minhenu, dirigent M. Vioti, Aida u Berlinu i Bolonji, i Don Karlos, Toska i Aida u Bečkoj državnoj operi. Armiliato je sezonu 2000/2001. započeo jos jednim debijem sa ulogom Luiđija u Pučinijevoj Pelerini, posle kojeg sledi ponovo Andre Šenije u Sevilji, koji je pobrao priznanja i publike i kritike. Zatim Toska u Hamburgu, Parizu i Leći, pre nego što se vratio u Metropoliten kao Pinkerton u Madam Baterflaj sa Danielom Desi. Radio prenos te predstave se smatra najboljim u sezoni. Armiliato je zatim ponovo u „Skali“ kao Pinkerton u uspešnoj seriji izvedbi Madam Baterflaj. Peva u leto 2002. godine u Toski u Veronskoj Areni  i tada učvršćuje svoju umetničku saradnju sa Danielom Desi, koja se nastavila u narednim sezonama sa Toskom u Moskvi, na turneji sa Rimskom operom, sa Madam Baterflaj u Palermu i Ankoni, Andreom Šenije u Veneciji i Torinu, Manon Lesko u Sevilji, Adrijanom Lekuvrer u Napulju, Aidom u „Liceju“ u Barseloni, Toskom u Teatru Real u Madridu,  Simon Bokanegrom i Aidom na "Festivalu Verdi" u Parmi i glavnom rolom u obnovi jedne of najvažnijih opera italianskog perioda “mlade škole”: Frančeska da Rimini od Rikarda Zandonaija, koju su trijumfalno dočekali i publika i kritičari u Rimskoj operi u 2003. godini i u „Sferistarijumu“ u Macerati u 2004. godini.

U 2004. godini Armiliato je zablistao sa Danielom Desi u predstavama povodom stogodišnjice Pučinijeve Madam Baterflaj u Torre del Lago i u Tokiju. Pevao je zatim Don Karlosa u dve predstave kojima je dirigovao Zubin Mehta u Minhenu i na Festivalu „Muzički maj“ u Firenci i ponovo je predstavio ulogu Andre Šenijea u raznim izvedbama: u Bolonji, Bilbaou, Palermu i Beču a kritičari su ga krunisali titulom "Najboljeg Šenijea naših dana (G. C. Landini - L''OPERA)". Vrhunci sezone 2005/06. su: Devojka sa zlatnog zapada u Torre del Lago,  Don Karlos u teatru „Kapitol“ u Tuluzi i u Bečkoj državnoj operi, Manon Lesko u Parmi i u Nemačkoj operi iz Berlina i njegov povratak u Milansku „Skalu“ u veoma zapaženoj predstavi Toske (Kavaradosi), kojom je dirigovao Lorin Mazel, i sa Danielom Desi u naslovnoj ulozi. Sezona je završena sa Madam Baterflaj u Barseloni i u Veronskoj Areni.

Sezona 2006/2007. je počela sa obnovom Don Karlosa u Minhenu, zatim je usledila izvanredna Toska u Seulu i Rimu. Manon Lesko u Barseloni i Beču su proglašeni uspesima. Tu je i Turandot u Baden Badenu, pod upravom Valerija Gergeva, a njegov povratak u „Skalu“ sa Adrianom Lekuvrer je dočekan kao uspeh, uz jednodušno oduševljenje i publike i kritičara.

Fabio Armiliato je dobio mnoga značajna priznanja za svoju međunarodnu karijeru a njegova bogata diskografija uključuje DVD i CD snimke za najpoznatije kuće. 

DANIELA DESSI, sopran
Rođena je u Đenovi, a studije pevanja završila je na Konzervatorijumu u Parmi i na Akademiji „Kiđijana“ u Sijeni. Nakon što je dobila prvu nagradu na Međunarodnom takmičenju u organizaciji televizije RAI 1980. godine, debitovala je u Pergolezijevoj komičnoj operi Služavka gospodarica. Njen repertoar se sastoji od oko 60 uloga u delima od Monteverdija do Prokofjeva, što znači od baroka do njenih izvanrednih interpretacija Mocartovih i Verdijevih heroina. Smatra se da je trenutno najbolji interpretator repertoara "verista".

Njena međunarodna karijera ju je odvela do najboljih opera, gde je pevala pod upravom najvećih operskih dirigenata: u Milanskoj Skali sa Rikardom Mutijem (Don Karlos, Falstaf, Rekvijem, Tako čine sve i Figarova ženidba) i u drugim važnim produkcijama (Adrijana Lekuvrer i Madam Baterflaj); u Bečkoj državnoj operi sa Klaudijem Abadom (Simon Bokanegra i Don Karlos); u Njujorškom Metropolitenu sa Džejmsom Livajnom (Pajaci i Madam Baterflaj); u Nemačkoj operi iz Berlina i u Drezdenu sa Đuzepeom Sinopolijem (Aida, Rekvijem); u Bolonji sa Danijele Gatijem (Toska, Aida, Falstaf i Don Karlos); u Bavarskoj državnoj operi iz Minhena i u Parmi sa Zubinom Mehtom (Falstaf, Rekvijem, Toska i Don Đovani); u Filadelfiji ponovo sa Mutijem (Pajaci); u Rimskoj operi sa Đanluiđi Đelmetijem (Iris, Triptih); na Rosinijevom Festivalu u Pezaru, sa Đelmetijem (Viljem Tel); u Veronskoj Areni sa Žoržom Pretrom, odnosno Zubinom Mehtom u Verdijevom Rekvijemu i u drugim predstavama, među kojima su Otelo, Aida, Toska i Madam Baterflaj; u Cirihu sa Brunom Bartoletijem (Večera šaljivčina, Lujza Miler, Pajaci) i Nikolasom Arnonkurom (Aida); u Tokiju sa Džejmsom Livajnom (Pajaci), Danijele Gatijem (Don Karlos) i Gustavom Kunom (Travijata, Boemi); ponovo sa Bartoletijem u Mefistofelu u Teatru Comunale u Firenci i u „Operi Lirik“ Čikaga.

Postigla je veliki uspeh sa interpretacijom Madam Baterfaj 2001. godine, kao prvi izvođač sa Zapada u  Nagasakiju, Tokiju i Kobeu, tokom turneje organizovane u saradnji sa Pučinijevim festivalom iz Tore del Laga. Za uspehe u svojoj prestižnoj umetničkoj karijeri, Danijela Desi je dobila brojne važne nagrade od najvažnijih  muzičkih udruženja, među kojima su nagrada “Zenatelo - Veronska Arena”, nagrada “Đordano” koju je dobila od Opštine Baveno i nagrada “Pučini” koju joj je dodelila Opština Tore del Lago 2000. godine. Dobila je i nagradu “Čilea” na takmičenju u Ređo Kalabriji, nagradu “Zlatni Đili“ od Opštine Rekanati, nagradu “Liguria” od đenovske opštine i oriznanje “E. Mazzoleni” nagradu u Palermu 2002. godine.

Njen debi u pozorištu pokrajine Parma je bio u sezoni 1988/89. sa Don Đovanijem, da bi se zatim redovno vraćala sa ulogama u operama kao što su Falstaf, Don Karlos, Simon Bokanegra, Verdijev Rekvijem, končerto Verdi 100, i prošle sezone Aida i Manon Lesko.

Godine 2006. je pevala Manon Lesko u Berlinu, Tosku i Don Karlosa u Beču, vratila se u „Skalu“ u trijumfalnoj Toski, pod palicom Lorina Mazela, sa Fabiom Armiliatom, a nakon toga je imala izvedbu Trubadura u japanskoj turneji sa Teatro Comunale di Bologna, Madam Baterflaj u veronskoj Areni i Tosku u Tokiju i Seulu. U jubilarnoj predstavi Teatra rimske dobila je "beskrajni četrdeset petominutni burni aplauz" (ANSA News)! Sezonu 2006/07. je počela sa velikom Manon Lesko u Barseloni u režiji Liliane Kavani i uz dirigovanje Renata Palumba. Zatim sledi Manon Lesko i u Beču i njen povratak u Skalu sa Adrijanom Lekuvrer, koju je i publika i kritičari pozdravila kao trijumf.  

Njen poslednji snimak koji je upravo izdao FILIPS, je sjajni CD pod nazivom Ljubavni dueti, koje izvodi sa tenorom Fabiom Armiliatom i Virtemberškom Filharmonijom, kojom diriguje Marko Boemi.