MJUZIKL  KOJI STVARA POZORIŠNU ISTORIJU

Pošto je 1985. godine u Barbikan centru u Lonodnu izvedena britanska, a 1987. godine na Brodveju  i američka premijera, Les Misérables (od milja zvani Le Miz) su postali hit koji ne silazi sa muzičkih scena sveta. Ovaj mjuzikl osvojio je preko 50 najvažnijih nagrada, među kojima je i Grammy za album pesama sa brodvejskog izvođenja (trostruki platinasti disk). Kruna uspeha ovog mjuzikla predstavlja nagrada TONY za 1987. godinu. Ove 2007. Les Misérables u Londonu proslaviljaju 22. rođendan i tako postaju najdugovečniji mjuzikl na svetu, čime je oboren rekord legendarnih Mačaka. Dosad je ovaj mjuzikl videlo preko pedeset miliona posetilaca – u 223 grada kao što su Tokio, Budimpešta, Sidnej, Rejkjavik, Oslo, Toronto, Madrid... Mjuzikl je preveden  na 21 jezik, a nedavno je proslavljeno i tridesetdevethiljadito svetsko izvođenje. Od 2008. Les Misérables će se pored mnogih velikih svetskih jezika igrati i na mandarinskom u Šangaju, a od oktobra 2007. na sceni Madlenianuma  prvi se put predstavljaju publici u Srbiji i Beogradu.

Viktor Igo: Gde nema više nade, tu pesma ostaje.

.“upravo ponestaje reči natčovečanske hvale za briljantan muzičko-scenski podvig u Madlenianumu, imena „Les Misérables“, kojim se ovogodišnji BEMUS mamuza do rajskih uzvisina, prosipajući galaksije svojih blistavih zvezda po takvom nezaboravnom celovečernjem putu!...
                                                                  Zorica Kojić
                                                                  Danas, 22. oktobar 2007.

Povratak na mjuzikl Les Misérables

Viktor Igo

Jadnici

KNJIGA-SPOMENIK

Jadnici Viktora Igoa (Les Misérables) napisani su 1862. godine i smatraju se najpoznatijim romanom 19. stoleća. Ovaj knjiga-spomenik prati živote nekoliko likova u dvadesetogodišnjem periodu ranog 19. veka, koji uključuje burnu napoleonsku eru i još neizvesnije dekade nakon nje. Središnji lik, neka vrsta ogledala epohe, je Žan Valžan koji u isto vreme beži i učestvuje u istoriji, nastoji da se skloni i iskupi. Ali, Jadnici nisu samo povest svojih likova. Kao da vuče čitav busen istorije i beleži sve što se za priču zakači, Igo je u ovom romanu dočarao pravu malu geografiju Pariza, najvećeg evropskog grada 19. veka. Ponudio je i galeriju sporednih junaka od kojih svaki, do poslednjeg prosjaka, gatare ili pariske prostitutke naprosto živi pred očima čitaoca. A kada se završi opisivanje, kod pisca kakav je Viktor Igo otpočinje sanjarenje i razmišljanje. Ne kaže se uzalud da Igo romanopisac nikad nije tako veliki kao kad prestane da „pravi roman“. U tom času nazire se piščev snažni društveni angažman, a roman počinje da istražuje prirodu dobra i zla, ali da se bavi i politikom, etikom, pravom, pravdom, religijom pa i raspravama o vrstama i prirodi romantične i porodične ljubavi.

Roman Jadnici nastao je na osnovu životopisa stvarne ličnosti – bivšeg kriminalca i poznatog policajca Fransoa Eugena Vidoka, čiji je lik razdvojen na dva glavna lika, ali je na ovoj građi načinio delo koje se još za njegovog života smatralo klasičnim. Jadnici se nisu samo čitali, nego su se i prepričavali, Igoove misli iz romana izgovarale u svakodnevnom govoru kao poslovice, a kada je pisac postao prognanik na ostrvu Džerzi, mnoge od njegovih reči i rečenica dobile su snagu borbenih parola nalik onima u narednom 20. stoleću. Jasno je da tako popularan roman za života autora, nastavlja da živi još intenzivniji umetnički život i posle njegove smrti. Već u 19. veku Jadnici se prevode na sve važnije evropske jezike, a potom u 20. stoleću i na praktično sve jezike sveta.

Viktor Igo: Ništa je umreti; strašno je ne živeti.

Povratak na mjuzikl Les Misérables

SRĐAN TIMAROV

Rođen u Beogradu 7. avgusta 1976. Glumu je završio na Akademiji umetnosti u Novom Sadu. Glumački debi imao u Srpskom narodnom pozorištu u Novom Sadu. Član je Jugoslovenskog dramskog pozorišta u Beogradu od aprila 2001. Igra u predstavama Jugoslovenskog dramskog pozorišta, Srpskog Narodnog pozorišta, Ateljea 212 i Beogradskog dramskog pozorišta. Uloge u pozorištu: Mera za meru, Mrešćenje šarana, Vere i zavere, Ožalošćena porodica (sve u SNP), Supermarket, Mletački trgovac, Paviljoni (sve u JDP). Osvajao je sledeće nagrade: Jovan Sterija Popović, 2001, za ulogu u predstavi Paviljoni, Ardalion, Užice 1999. i 2006, kao i nagradu SNP-a Predrag Tomanović za ulogu u predstavi Mera za meru.

IVAN BOSILJČIĆ

Rođen 15. januara 1979. godine. Diplomirao je 2001. godine u klasi prof. Vide Ognjenović na Akademiji umetnosti u Novom Sadu. Velike i glavne uloge u pozorišnim predstavama: Bogojavljanska noć (nagrada za najboljeg mladog glumca na Susretima Joakim Vujić), Hamlet, Mileva Anštajn i Brzina tame. Ivan Bosiljčić igrao je i u mjuziklima: Brilijantin, Kiss me kejt, Cigani lete u nebo, A chorus line i Čikago. Igrao je i u filmovima: Splin, Strah od letenja, Mone i Na lepom plavom Dunavu.

KATARINA ŽUTIĆ

Rođena je 24. oktobra 1972. Završila je nižu muzičku školu za klavir i bas-gitaru, kao i studije glume na FDU 1998. u klasi prof P. Bajčetića. Igrala je u pet domaćih dugometražnih filmova: Crni bombarder, Vizantijsko plavo (nagrada za glavnu žensku ulogu Carica Teodora u Nišu), Dorćol-Menhetn, Nebeska udica (Nagrada za najbolju epizodu u Nišu), Pljačka Trećeg rajha, kao i u filmu Kartina kanadskog reditelja Luisa Franka. U pozorištu je odigrala trideset pet uloga. Najznačajnije predstave:Troil i Kresida, Hamlet, Ukroćena goropad (nagrada za najbolju žensku ulogu) i Ljubavnik velikog stila (Nagrada za najbolju mladu glumicu na Festivalu komedije). Nastupala je na italijanskom na festifalu La Mama Umbria. Komponovala je muziku i igrala ulogu Problematične u Pomorandžinoj kori  Maje Pelević.

NATAŠA MARKOVIĆ

Diplomirala je 1998. godine glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu u klasi profesora Branislava Mićunovića predstavom Ubica koju je u Beogradskom dramskom pozorištu režirala Anja Suša. Jedan je od osnivača pozorišne trupe Torpedo. Igra, između ostalih, u predstavama Shopping and Fucking u režiji Ive Milošević u Jugoslovenskom dramskom pozorištu, Neke devojke u režiji Gorčina Stojanovića u Beogradskom dramskom pozorištu, Klaus i Erika u režiji Nebojše Bradića i Trkač u režiji Stevana Bodrože u Malom pozorištu Duško Radović. Igrala je u filmovima Ringeraja i Sedam i po, kao i u telvizijskim serijama Lisice i Lift.

 DEJAN LUTKIĆ

Završio nižu muzičku školu, odsek klavir. Diplomirao glumu na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Predstave: mjuzikli Brilijantin i Oliver Tvist, kao i drame Romeo i Julija, Otelo, Mandragola, Tri musketara, Sluškinje, San letnje noći, Bekstvo. Filmografija: Bela lađa, Mješoviti brak, Ne veruj ženi koja puši gitanes bez filtera (1995), Crveno, žuto, zeleno... kreni (1998), Sex Bomb (2001), Proputovanje (1999), Nebeska udica (1999), Porodično blago 2 (2001), Lavirint (2002), Fazoni i Fore 2, Ringeraja (2002), YU (2003), Mansarda (2003) i Skela (2004).

KATARINA  GOJKOVIĆ

Rođena je 21. decembra 1967. u Čikagu. Završila je Fakultet dramskih umetnosti u Beogradu. Stipendista JDP 1987-1990. godine. Od 1997. u statusu samostalnog umetnika. Ostvarila je uloge u predstavama: Dibuk (režija Eduard Miler), Proleterska farsa (režija Egon Savin), Pozorišne iluzije (režija Slobodan Unkovski), Vesele žene Vindzorske (režija Branko Pleša), Florentinski šešir (režija Ljubomir Draškić), Nižinski (režija Irfan Mensur), Tergovci (režija Vida Ognjenović), Mizantrop (režija Dejan Mijač), Beogradska trilogija (režija Goran Marković), Dragi tata (režija Boris Liješević), Čikago (režija Kokan Mladenović). Ostvarila je i uloge u filmovima: Boj na Kosovu, Kaži zašto me ostavi i Belo odelo.

Zafir Hadžimanov je rođen 25. decembra 1943. u Kavadarcima (Makedonija), od oca Vasila i majke Vere. Godine 1967. upisuje FDU u Beogradu i 1967. sa odličnim uspehom diplomira u klasi profesora Mate Miloševića. Još kao student, postiže izvanredne uspehe u teatru, u svetu filma i šou-biznisa. Osvaja nagrade na svim tadašnjim festivalima: Beograd, Zagreb, Opatija, Split, Skoplje, ali i na internacionalnim festivalima u Sopotu (Poljska) i Varaderu (Kuba). Igra glavne uloge u filmovima Ž. Mitrovića Nož i T. Popova Makedonska krvava svadba, kao i u još nekoliko filmova i na pozorišnim scenama u Beogradu (Pozorište na Terazijama, Atelje 212), Skoplju (Dramski teatar), Novom Sadu (SNP) i Bostonu (Forum Theatre).

U narodu poznatiji kao kantautor dominantan u svetu šansona, kako svoje tako i mnogih drugih vrhunskih poeta. Kao niko drugi u Srbiji i Makedoniji komponovao je desetine šansona i balada na stihove antologijskih pesnika od Konstantina Miladinova, Koste Racina, Blažeta Koneskog, Ace Šopova i Radovana Pavlovskog do Miloša Crnjanskog, Duška Radovića, Desanke Maksimović, Brane Crnčevića... Nagrađivan od Struških večeri poezije 1975. do Internacionalnog Festivala Šansone u Zagrebu 2002. i 2003. godine. Sam, ili sa suprugom Senkom Veletanlić-Hadžimanov, snimio je desetine tonskih nosača, TV programa. Nastupao je na scenama poput Olimpije (Pariz), Opera haus (Sidnej), Baljšoj teatar (Moskva)...

Dobitnik je godišnje glumačke nagrade SNP i specijalne povelje za visok domet u svetu glume Udruženja dramskih umetnika Srbije, jugoslovenske estradne nagrade Istaknuti umetnik Srbije, Nagrade za životno delo skopskog Radija Buba mara (2002), Nagrade za životno delo u glasanju na TV Jesenjin (2003), kao i Zlatne Maske za širenje makedonske kulture po svetu (2006).

Zafir Hadžimanov piše poeziju na dva jezika: srpskom i makedonskom: Šansone na papiru, Pas pevačica (povelja Stražilovo), Azil, Naroden pejač, Brat, kao i knjigu kratkih priča Kiselo-veselo. Godine 2007. objavio je CD Bio je maj  sa svojim najvećim festivalskim uspesima.

BOJANA NIKITOVIĆ, kostimograf

Rođena je 25. maja 1965. godine u Beogradu. Diplomirala je na Fakultetu primenjenih umetnosti 1989. Napravila je preko sto teatarskih kostima. Njznačajnije predstavie: Zločin i kazna, Kralj Ibi, Kir Janja, Bogojavljenska noć, Lažni car Šćepan Mali, Filumena Marturano, Koštana, Toril i Kresida, Poljubac žene pauka, Idiot, Neprojatelj naroda, Uobraženi bolesnik i mnoge druge. Kao dizajner kostima u pozorištu, dobila je tri Sterijine nagrade (1993, 1994. i 2002.).

Bojana Nikitović radila je i kostime za opere: Rigoleto i Moć sudbine, kao i za balete Majerling i Romeo i Julija. Kao kostimograf za film, radila je u preko deset projekata, uglavnom za italijanske producente, a kao prvi asistent kostimografa Milene Kanonero kodobitnik je Oskara za kostim za film Sofije Kopole Marija Antoaneta. Bojana Nikitović proglašena je najboljim dizajnerom kostima u magazinu Scena za 1997, 1998. i 1999. godinu. Dobila je i nagradu YUSTAT-a za 1997, kao i tri nagrade Jugoslovenskog udruženja primenjenih umetnika i dizajnera.

Viktor Igo: Sat ne staje baš onog trenutka kad mu se ključ izgubi.